De voedster en de aar

.
. 

Zoals hij niet zal stoppen met koren schrijven

waarop het al dan niet staat - de wankele steen

in het water gelegen stroomt al langs hem heen -

zal zij niet stoppen met geven, niet wetende wat ze

nemende baart totdat, volgroeid, de dood erop volgt

Min het leven blijft de aar de wolken wiegen

de vore ontkennend waarin ze beiden rusten zullen

een volgend voorjaar

.
, 

Op dit moment

De Badlands door de ogen van een pessimist

.
.
.

Een maandje met vakantie en zie:

bij thuiskomst is het landschap radicaal veranderd:

tussen de kraters liggen plassen vertrouwen, erin

rookt loyaliteit nog wat na. Niet lang; genoegdoening

staat op springen. Vriendschap is verdwenen

in de mist, en liefde balanceert aan de

overzijde van het ravijn op het randje

van één van haar twee afgronden.

Dichterbij hangt aan een zijden draadje - trouw -

gemakzuchtig

.
.
.

Badlands through the eyes of a pessimist

One month of holiday
and see, how when arriving home
the landscape has radically changed:
between hit craters pools of trust lie in quiet motion
embedding loyalty still smoking afterwards;
Not for long: demanding satisfaction
is on the verge of explosion, friendship
has disappeared in the mist whilst love
balances above the abyss on the verge of
the other side of two precipices

More closer hangs from a silken thread - faithful - laziness
.
.

Onmeetbaar achterland

.

Niet zozeer beginnen stiltes onverdovend te worden
het is meer dat het oor ze beter begint te horen
Te vluchten uit de eindeloze cirkel der eindigheid
terugkeren naar Perm of Siluur, draaiend als
Escher om de as van glasgeglazuurde uurwerken

Opnieuw sterven om geboren te worden
in een krans van zwart vuur, uithardend als een
onmeetbare koolstof14-uitzondering
de methode bevestigend -

- het voorland niet in zicht
doch achterlatend

.

Zonder titel (nrs. ... ... )

.
.
.

.

.

Voyeur, of ijs koudedans

De ouwe Shackleton, zijn rotzooi achtergelaten

waarop nieuwe poolreizigers zich de blaren van hun voeten dansen

Afwezig ruik ik mijzelf in een ontbindende fase op tafel liggend

hoor ze roepen: kijk hem daar nou, de onmachtige

De staak in het hart zal hem leren; we verstrooien hem

met verkleurde confetti zal zijn lijkzweet als balsem werken

zijn eigen 15 minuten eeuwige roem

 

Ik val (haar) tegen, sta op

grijp, en dans

Dans, ouwe gek!

Als een dove componist vervloek ik

accoorden over schouders gegooid

en verlaat de schuur

vol schaamte, op zoek

naar thuis

 

Het ijs kraakt. In de diepte de maan

die hardheid smelt en koud zand

tot peilglas maakt

 

foto copyright warket 

En? Hoe was jouw dag? (misschien moet ik al mijn gedichten in de wij-vorm zetten…)

.

vroeg mijn vrouw as usual, toen ze thuiskwam

Rustig, antwoordde ik, de enige die me vandaag toe sprak
was het meisje bij de kassa: dat is dan 8,97
wilt u het bonnetje, zegeltjes?
waarop ze hartelijk moest lachen
terwijl ik het meer om te huilen vond
dat het mijn vrouw was
niet het meisje

Dat likken, daar heb ik al tijden al geen zin meer in
en als ik lees dat poëzie taal moet wezen en niet de ik
die zich herinnert (Ramsey Nasr), en dat
wij ondervonden aan den lijve dat doordringende boerenstank
je harder in het gezicht kan slaan dan wat vuistdikke boeken (David Troch)
de zoveelste prijs wint waar ik wéér niet voor inzond
dan denk ik: 

wat doe ik toch in die supermarkt?

.

Terugkeer van niets

Lief dagboek

Vandaag me onledig gehouden
met nutteloze zaken, die
op geen enkele wijze bevrediging gaven

Of geeft geen enkele bezigheid me nog bevrediging?
Pas nu, na gedane zaken, vind ik een klein beetje rust, binnenin
mijn eigen onrust, en die van Liszt. Maar het is al weer
een volgende dag, dus de vorige blijft liggen
in het moeras der onbevredigdheden

Ik staar in de kaarsvlam die vergetelheid verbeeldt, en
die lonkt. Ik fladder in mijn gedachten, ik weer mijn ogen af
voor het licht. Ik ruik de rook, meegenomen
der dingen onomkeerbaar, die ik achterliet

Is het eigenlijk niet prachtig, lief dagboek, dat niets terugkeert?
Dat onze herinneringen precies datgene zijn waarin we nooit
bevrediging zullen vinden, net zoals de dingen die we najagen
in de toekomst gelegen, die we niet kennen en die altijd anders is
dan we vermoeden, verwachten, denken...

En dat we in niets onze bevrediging uiteindelijk zullen vinden?

Veroordeeld

.
.

Als spoken rijden
konden, was de weg vragen
niet nodig 

Natuurlijk, wegwijzers genoeg, bij de hand
nemers en zin om te gillen
mond om te lachen
ogen verleiden
tot ter dood

in de pot
kotsend
van verlangen
geen weet van kanten
die antiek verbeelden en
langzaam... langzaam..........

tot stilstand komen

Zo zonder beeld voelt het koud
nog leger dan het was
walst toonsprong over hem heen
en is wuiven
zinloos

.
.

i.m. c.p.

.

.

918 tekens en drie boeken

die ons scheiden van degene die het op hem

maar ook op mij heeft gemunt. - is hij in de buurt -

durf ik niet te schrijven

.

Op mijn knie stolt leven,

balt een vuist van verzet

en door bladzijden heen

stijgt koude op, schrik ik

van naderende ademloosheid
.

Geen degen of revolver als verweer;

slechts een obligaat "niet bang zijn"

klinkt uit mijn mond als ik me omkeer

.

Ook al zat ik daar voor iemand anders

ik keek iedere keer of hij nog leefde
.
.

Losmaken

.
.

Hoe stil kan zwaar
wegen

spelonken die gesloten blijven
voordat zwaartekracht bestond;
oorlog en geboorten onmogelijk

lang voordat leven was
wist het op weg te gaan
Onuitroeibaar - onuitstaanbaar
stak het de hand uit - en nog een keer, en nog eens

Mandelbrot was er niks bij vergeleken; alleen die terugweg:
een implosie van scherven, verlichte zwarte dwerg
op haar toppunt van Tao en ter-aarde-bestellen

Zo zwaar kan stil wegen
op de toekomst

naar het donker om te horen wat gezongen werd
naar stilte om te zien wat geschreven werd

Duizend maal gedacht, niet gedaan
terwijl de daden die er te doen geen gestalte kregen;
op afstand de onbereikbaarheid die aankomt
wolken kraken het glas
tot barstens toe
nu

.
.

In een tentje der kabeltrekkers komt tenminste nog verbinding tot stand

Beiden als het leven
een plek om te schuilen
een plek om in te verdwalen

Welke welke is is nauwelijks te achterhalen
ook dat leeft volgens dezelfde wetmatigheden
terwijl er in beiden slechts sprake is van wortels en zand
roept dieper en dieper: kom hier kom hier

Het mooiste dat er is

Een mussenjong, angstogend gevangen
het hartje kloppend aan je voeten 

In je handpalm genomen, trilt het
met datzelfde kloppend hartje, ver weg
over goudgele graanvelden
gevlogen...

.
.
.
.
.
.

Social shortness

Our faces thought

bereave us of the books we used to live

It’s a busy something, keeping up

with all our appearances



While doing so we even forget

to summarise our deepest thoughts

for friends, beloved,

deceased

.
.

P**z** f**st

I  Onlosgankelijk

Eindelijk gewend
aan het vreselijke woord
poëzie als waanzins-

of louteringsberg. Feesten
doe je toch echt des avonds

II   Blijven

Zou er iemand iets
van hem meegenomen of
achtergelaten

hebben is de kunst niet; er
zijn als het moet des te meer

III    Focussen

Zo wordt de sluiter
niet geopend; ontwikkelen
is niet nodig

ontspanner ongebruikt rest
een lege, schuldige film

IV -1 De kunst van dood zijn

Ze draaide zich om
in haar genummerde graf
ging opnieuw even

dwarsliggen; ons beider wraak
gaf opnieuw geen voldoening


V -2

Of wel; Toen nounou
klonk wist hij dat hij haar tuk
had. Dood die liefde

zichtbaar maakt. Jammer, zijn kop
net zo hard als de hare

Andernu

 of de farce van nu

Nu bestaat niet, zelfs

in oefening van toekomst

slaagt ze goddank niet

Veel meer dan het verleden

schuurt bitter nu verbeten

Huid en haar liggen

tastbaar te wachten, nu er

onder, gedachten

naar voren noch achteren

is nu wat nu slechts kan zijn

   ∞

Lussen

als liefde, of  Meer dan een klare lijn

tanka's 154/155 van 365

Haar vloeit als honing

van een albasten huid geurt

liefde tegemoet

De ongenaakbare hals

beschermd en afgeschermd

Haar blik afgewend

van hem die aanraken wil

Door vingertikken

onaantastbaar geworden

geen wipneus om te kussen

zijdeschildering Ans van der Bruin 2011

Hair flowing honey-

like over alabast skin

love secretly hidden

protected and fenced through

more than jewellery

Her sight averted

and diverted from his touch

fingertips cannot

kiss an unapproachable

no-tip-tilted nose ever

Limbo-angel, or empirism

.

.

He tries

and flies in vain

into no man's land

lift-off not being granted
his bodypack far to heavy

just slapping imaginary wings

not even glued consciously to his back

I would like to tell him something:

walk up onto that top of the cliff, where you

can see the vast horizon of your wantings, put them

in your rucksack and attach your wings

at the sides. Then throw it down

and see what happens; so that
you remain safe and sound
for the time being

foto Jan Tito 2010

Unicorn

.

.

.

.

.

The trees retake their colours as delusion of the day withdraws
visits decline in numbers. As feelings do accordingly, while
the open place in the forest that was once there
is taken over by its legitimate owners
sticking out a middle finger

Zeitgeist and alter ego's have left
taking their belongings with them
while in the scrub a last Übermensch
is looking for an exit

We wait for those that can live in this dusk
a ficticious place where this quality has arisen
to art in the smallest axils and creases unknown

snoutbeetle and nightmoth take the lead
their antennae trembling when sight returns

in everlight is hidden the answer

she does exist

.

De bomen nemen hun oude kleur aan
de waas van de dag trekt weer op

Bezoeken nemen af in aantal; wat er bij gevoeld wordt ook
en de open plek in het bos die even zichtbaar was
is weer in bezit genomen door rechtmatige
eigenaars die nu een lange neus trekken

Zeitgeisten en alter ego's zijn vertrokken
met mede neming van hun bezittingen, hier en daar
ritselt nog een Übermensch in het struikgewas op zoek
naar ontkomen

Het wachten is op hen die in deze schemering leven kunnen;
een verdichtte plek waar deze hoedanigheid is verheven tot
kunst in de kleinste oksels en onbekendste plooien

Snuitkevers en torren gaan voor, nachtvlinders volgen
hun voelsprieten trillend als het zicht terugkeert

In anderlicht ligt het antwoord:

ze bestaat

In plaats van een stevige hand

.
Is het een idee dat ik op de koffie langskom? vroeg hij me toen ik hem een keer voor mijn deur, op straat, tegenkwam. Hij stelde zich niet eens voor, hoe arrogant! Ik keek hem daarom ietwat neerbuigend aan, iets waar ik meteen spijt van had. Per slot van rekening sta je oog in oog met een vreemde, dus een beetje je gedragen mag dan toch wel. Opnieuw realiseerde ik me meteen dat je een "vreemde" niet neerbuigend behoort aan te kijken. Ik stak mijn vier-en-een-half-vingerige hand uit, gaf hem zogezegd, en tevens, mijn slapste handje ooit, en begon:

Probeer me te vergeten
vroeg ik melancholie; ze weigerde
Probeer me te letteren, vroeg ik poëzie
ze weigerde, hees haar vlag en vertrok. Probeer
me te bekoren maar melodie noch het ritme indachtig
verkozen zij plus hun uitvoerders de absolute dissonantie en atonaliteit

Probeer mijn vriend te wezen, vroeg ik voorzichtig een vreemde
alsof het zo werkte, maar die verkoos vreemd te blijven tot het einde toe

Probeer me dan maar te verpletteren vroeg ik steen, te verteren
vroeg ik vuur, te doorgroeien boomwortel, te waaien wind, verdrinken zee

Te rusten vroeg ik niemand

die zwijgend opstond en antwoordde:

Kom maar mee

.
.
.